در غمهاي خود غرقم سپاس تو را كه بعد از اين همه گناه     هنوز با مني خداي من

دلم را شكسته اند كينه ام نيست تو با مني

نفرينم با كسي نيست فاني يم براي مردمان پست ماندني براي تو

اگر كه گريه ميكنم از غم نيست از عذاب اينهمه الودگيست

نياز من به توست نه بر نوازش هوس الوده  دست او و  تبسم ريا كارانه لبهاي او

به حرمت عشقم به تو مرا پاك گردان

رفتي بي وفا و گفتي منو دوست نداري حالا باز دوباره بارون ميخوره رو تن شيشه

اخه چي كم شده از تو كه ميري براي هميشه عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي

ياد تو مي افتم هر وقت هي مي گم جاي تو خالي هي مي گم جاي تو خالي

روي بام خاطراتت من كبوتر عشق شدم اما با سنگ تنفرت پريدم از بوم دنيا

خواستم داستانی بنویسم ٬قلم نعره کشید ٬کاغذ پاره شد ٬افکارم در هم گسیخت  

همه از من تقاضای سکوت کردند قلم می دانست که شرح دردها و غمها را به صورت لغات نقاشی کند .

افکارم می دانستند که از در همی مانند زنجیری سر در گم می شوم .

کاغذ می دانست که در زیر سطور غم و اندوه محو می شوم ومن خاموش٬سکوت را بر گزیدم .

چشمانم سکوت مرا با اشک معاوضه کردندو قطره های اشک و اندوه دل مثل باران بهاری ٬ ارمغان کویر گونه هایم شدند .

دلواپسی همان دلواپسی ست ٬اشک همان اشک وخاطره ها همان خاطره هاست.تو دوری یا من ؟؟......در راهکوره های کهن گم شده ام .

روزها را در جیبم می ریزم وبه استقبال تو می ایم .کنار اقاقی ها می خوابم ودر حاشیه ی اکسیژن به تو فکر می کنم .در پیاده رو ها خم می شوم و پاره های لبخند تو را بر میدارم.نگاه تو حجم مرا پر می کند .در خویش نشسته بودم که تو بر خاستی ٬دستهای مرا گرفتی و روح غبار الودم را زیر باران شستی.

باور کن برای رفتن زود است ...می خواستم در نرمای نگاه تو بالغ شدن درخت البالو رابچشم.

طاقت من برای بی تو ماندن خیلی کوچک است. دوست داشتم باز هم در ایوان حرف بنشینیم و اشکهایمان بی ریا متولد شوند.....

 به غیر از من کسی را دوست داری

ز چشمانش ز شرم شد اشک جاری

میان گریه هایش گفت آری

               صدای فاصله هایی که مثل نقزه تمیز اند

     اما...

          چرا صدای فاصله است؟

                    چرا صدای با هم بودن نیست؟

                                چرا صدای یکی شدن نیست؟

                    چرا صدای من که به وضوح

         می گویم دوستت دارم نیست.

آمد از راه و سراغم نگرفت

رفت اول به رقیبان پرداخت

اشک من دید و کنارم ننشست

دل تنگم به نوایی ننواخت

دلم از سرزنش عقل شکست

جانم از وسوسه ی شرم گداخت

باز هم در غم او خواهم سوخت

باز هم با غم او خواهم ساخت

گله از دوست ندارم هرگز

شادم از اینکه مرا دیدو شناخت

می خواهی هوشیار باشی اما مستانه زندگی می کنی!!!

می خواهی آرامش را دریابی اما مدام در تب و تابی!!!

می خواهی بیدار باشی اما رویاها را می جویی!!!

می خواهی بدانی اما پذیرای جهلی!!!

...

.....

.......

می خواهم خود،مانع خود نباشم!!!

بدرود

در لحظه ی رفتن دلش طاقت نیاورد

می رفت و حسی در دلش می گفت برگرد

یک لحظه برگشت و نگاهم کرد و با بغض

پرسید بعد از من چه خواهی کرد ای مرد

این عشق سرکش میشود روزی فراموش ؟

این آتش سوزنده آیا میشود سرد؟